I just wanted to say you’re fucking beautiful.
Uit: Snowblinded, Kill Hannah.

I just wanted to say you’re fucking beautiful.
Uit: Snowblinded, Kill Hannah.

Ik denk dat ik een meisje ben omdat
ik er van houd mezelf uren lang op te tutten
terwijl mijn muziek snoeihard opstaat
en mijn vriendje niet begrijpt
wat ik daar zo leuk aan vind.

Mensen die plezier in hun werk hebben stralen zonneschijn uit, waarmee ze iedereen die langs komt voor een moment kunnen verlichten. Begrijp me niet verkeerd, ik vind buschauffeurs onwijs toffe mensen, maar als ze geen plezier hebben in wat ze doen, mogen ze wat mij betreft net zo goed lekker thuisblijven en van hun uitkering genieten.
Naar de bus sprinten om er op het állerlaatste moment nog vlug in te jumpen: het overkomt me vaker dan ik lief heb. Je bent net te lang ergens blijven hangen en rent op volle kracht richting de bus, die al een poosje klaar staat bij de halte. Absoluut niet een van je meest charmante kanten, maar op zo’n moment heb je nergens anders aandacht voor: je omgeving schiet aan je voorbij en jij en de bijna-vertrekkende-bus zijn het enige wat telt. Het is dan ook een hele opluchting als je via de achteringang naar binnen weet te springen en daarmee net op tijd je bus hebt gehaald.
Maar dan.
Terwijl je lichtelijk trillend naar adem staat te happen, word je door de buschauffeur gewenkt. Oh shit. Voor degenen die er niet van op de hoogte zijn zal ik me even nader verklaren: bij de gele bussen mag je niet de achteringang nemen, of die nu open staat of niet. En laat dit nu net een gele bus zijn. Ik baan me een weg door de mensen, grabbel mijn portemonnee tevoorschijn en reik de buschauffeur mijn OV-kaart aan. “Sorry, het was me even ontgaan!”
“Behoorlijk onbeschoft, vind je ook niet?”
Nou, onbeschoft… dat is nu ook weer een beetje overdreven. Misschien niet erg netjes, maar hier ben ik al, niet waar? Mét welgemeende excuses. Ik besluit om, ondanks mijn irritatie, maar niets te zeggen en kijk in stilte toe hoe de buschauffeur mijn OV-kaart enkele millimeters van zijn grote neus houdt.
“Oh, ik zie het al. Wagenaar.” Hij spuwt de naam bijna in mijn gezicht. “Dat zijn altijd van die onbeschofte mensen.”
… Pardón? Daar sta je dan, geheel zonder slechte bedoelingen, en voor je het weet wordt je familie uitgemaakt voor onbeschoft. Alsof ik het kan helpen dat u al veertig jaar ditzelfde traject moet rijden, uw salaris niet is om over naar huis te schrijven, u eigenlijk überhaupt nooit chauffeur wilde worden, uw leven dodelijk saai is en uw vrouw en u al jaren geen seks meer hebben. Lul.
Eerlijk waar: mocht je ooit buschauffeur worden, doe dan in ieder geval alsof je er plezier in hebt. Dat is wel zo leuk voor je passagiers.