Taxi

Lachend drukte ze het knopje in. Het raam schoof open en de zware adem van de nacht deed onze haren dansen – hoewel het om half vier ‘s nachts ineens niet zo benauwd meer voelde. De chauffeur zette, niet anders dan zijn voorgangers, de radio harder. Ons valse gezang overstemde het geluid alsnog. Terwijl het Utrechtse nachtleven aan ons voorbij flitste veranderden de straatlichten in een waas. Ergens tussen de watten in mijn hoofd kwam een herinnering naar boven van een tijd die inmiddels alweer een mensenleven geleden lijkt. Les Champs-Élysées in de stad van het licht. De taxi baande zich gemakkelijk een weg door een doolhof van straten en de verbazend warme septemberbries sloeg me in het gezicht. Ik was overdonderd door al de lichten, het leven, het geluid – ik hield van de stad en kon niet wachten tot ik mijn eigen stad kon verkennen, een pad door mijn eigen doolhof kon banen, de weg van mijn eigen leven kon volgen. Ik denk dat ik, hoewel ik nu vaak de Benjamin ben, al een voorzichtige slok van het leven heb mogen proeven. Terugkijkend naar mijn schooltijd zie ik een mengeling van mooie, onvergetelijke herinneringen en wazige, grijze black-outs. Het is moeizaam volwassen worden geweest, met pijn en tranen, confrontaties, gesprekken met vreemden en ontdekkingen – en ik ben er nog niet. Maar het gaat beter met me dan het in jaren geweest is en ik zal deze weg voortzetten als een taxi die blindelings de aanwijzingen van zijn passagier volgt. En die passagier, dat is mijn hart.